Jestem samoukiem. Po szkole z internatem w Turenii wyjechałem do Paryża. Wykonywałem wiele drobnych prac, żeby się utrzymać, ale moim celem zawsze była praca w branży wizerunkowej. Udało mi się zacząć realizować to marzenie dzięki stażowi w magazynie „Elle”, na który dostałem się w wyniku castingu. To po tym stażu otrzymałem propozycję spotkania z Markiem Ascolim, absolutnym wizjonerem [który już w latach 80. XX w. wyznaczał światowe trendy, tworząc kampanie takich marek jak Yohji Yamamoto czy Jil Sander, a także współpracował z takimi fotografami jak Nick Knight – przyp. red.]. Kolejne cztery lata poświęciłem na zdobywanie doświadczenia u jego boku.

Zawsze bałem się rutyny i długo miałem wrażenie, że gdy zaangażuję się, wybierając jedną ścieżkę, inne będą dla mnie zamknięte. Bycie współpracownikiem ostatecznie się dla mnie nie sprawdziło. Dopiero w wieku 35 lat, kiedy urodziło się moje drugie dziecko, poczułem się gotowy, aby rzucić się na głęboką wodę.

Gdy byłem dzieckiem, moja obsesja upiększania świata była zasadniczo związana z naturą. Moim marzeniem, jako małego chłopca, było zalesienie pustyni. Przez całe życie towarzyszy mi miłość do drzew. Później, już jako nastolatek, odkryłem takie magazyny jak „i-D” i „The Face”, które mnie zafascynowały. Mieszkałem w internacie na prowincji i dzięki tym publikacjom uzyskałem potwierdzenie, że gdzieś istnieje inny świat.

Jestem, jak wielu paryżan, zszokowany tym, jak dynamicznie postępuje oszpecanie miasta. Przybiera ono najróżniejsze formy: od groteskowych i często bezużytecznych mebli ulicznych, przez realizacje w przestrzeni miejskiej projektów, które nie mają racji bytu, aż po głupie i brzydkie znaki, które pokazują, jaka jest pogoda. Nie mówiąc już o problemach z czystością. Na ten moment za dobry przykład ewolucji miejskiej mogę wskazać ścieżki rowerowe i miejsca do parkowania dla rowerów. To wszystko.

Podróżuję na dwa różne sposoby, które cieszą mnie w równym stopniu. Z jednej strony są to wycieczki fizyczne, z drugiej podróże marzeń, które odbywam cały czas i które są niezbędne dla mojej mechaniki umysłowej.

Podczas pracy w magazynie „Man About Town” zdałem sobie sprawę, że pasjonuje mnie wydawnictwo, tworzenie pisma, cały proces twórczy. Od zawsze byłem wielkim fanem „Holiday”, podjąłem więc niezbędne kroki w celu nabycia tego tytułu.

W pewnym momencie chciałem, aby „Holiday” stał się koncepcją bardziej globalną, wykraczającą poza formułę magazynu. To było wspaniałe doświadczenie, ale też bardzo wyczerpujące. Zwłaszcza, że byłem w tym osamotniony. Dziś to Marc Grossman z Bob’s prowadzi kawiarnię.

Do mody podchodzę z dużym dystansem, co pomaga mi zarówno w pracy, jak i w życiu w ogóle.

Paryż to wciąż absolutne centrum świata mody. Ale najciekawsza jest dla mnie energia nieprzerwanie zachodzących zmian.

Zazwyczaj wybieram współpracowników, którzy nie mają 15-letniego doświadczenia, a przez to nie wnoszą rutyny i złych nawyków.

Wyniosłość.

Przez długi czas to byłem ja sam. Obecnie jednak lubię otaczać się ludźmi, których praca naprawdę jest wartościowa, a jednocześnie zawsze kieruję się własną intuicją.

To coś instynktownego, pochodzącego z wnętrza. Myślę, że w pewien sposób każdy człowiek ma zmysł twórczy.

Lubię otaczać się ludźmi, którzy bardzo się ode mnie różnią. I utrzymuję zawsze pewien rodzaj dystansu, to niezwykle mi pomaga.

Nie mam konkretnego zdania na ten temat. Można szokować rzeczami, które nie są tego warte, tak samo jak można robić rzeczy, które mnie szokują, ale zupełnie nie przeszkadzają nikomu innemu.

Zachowując skromność, mogę powiedzieć, że mam na swoim koncie pewną liczbę sukcesów, zarówno artystycznych, jak i finansowych. Jednak prawdziwym sukcesem są dla mnie zawsze projekty, które dopiero nadejdą.

Po prostu pilnuję, żeby mediów społecznościowych używać tylko jako narzędzi do swojej pracy.